தலையங்கம்: சட்டமன்ற மாண்பு பற்றி முரசொலி பேசும் முன் — திமுகவின் கடந்த காலத்தை திரும்பிப் பார்க்கட்டும்!

சட்டமன்ற மாண்பு பற்றி முரசொலி பேசும் முன் — திமுகவின் வரலாற்றையும் திரும்பிப் பார்க்கட்டும்!

“தரங்கெட்ட முதலமைச்சர்… சட்டமன்ற மாண்பைக் குலைத்துவிட்டார்… அவை மரபுக்கு எதிராகப் பேசுகிறார்… விஜய்க்கு முதலில் தேவை நாவடக்கம்…” — இன்றைய முரசொலி தலையங்கத்தின் ஒட்டுமொத்த தொனி இதுதான். ஒரு முதலமைச்சர் சட்டமன்றத்தில் பேசும்போது வார்த்தைகளை கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. எதிர்க்கட்சியினரை விமர்சிக்கும்போதும் ஒரு வரம்பு இருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், எதிர்க்கட்சிக்கும் ஆளுங்கட்சியை கேள்வி கேட்கவும், கடுமையாக விமர்சிக்கவும் ஜனநாயக உரிமை உள்ளது. ஆனால் இங்கே எழும் அடிப்படையான கேள்வி ஒன்றுதான் — “சட்டமன்ற மாண்பு என்பது திமுகவுக்கு மட்டும் சொந்தமானதா?” விஜய்யின் பேச்சை வைத்து இன்று திமுக வகுக்கும் அளவுகோல், திமுக ஆட்சியிலும் எதிர்க்கட்சியிலும் இருந்த காலங்களில் அதே அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதா? தமிழ்நாடு சட்டமன்ற வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அதற்கான பதில் அவ்வளவு எளிதானதாக இல்லை.

முதலில் விஜய்யின் உடல்மொழி குறித்த விவகாரத்தைப் பார்க்கலாம். விஜய் பல ஆண்டுகள் திரைப்பட நடிகராக இருந்தவர். கேமரா முன்பாகவும் மேடையிலும் நடித்த ஒருவரின் உடல்மொழி, அரசியல் அரங்கிலும் சில நேரங்களில் இயல்பாக வெளிப்படுவது சாத்தியம்தான். 7.9.2026 அன்று சட்டமன்றத்தில் காவல்துறை மானியக் கோரிக்கை தொடர்பான விவாதத்தில் தனது பதிலுரையின்போது வெளிப்பட்ட உடல்மொழி குறித்து விஜய் பின்னர் சமூக வலைதளத்தில் விளக்கம் அளித்துள்ளார். “என்னுடைய பதிலுரையின் இடையேயான எனது உடல்மொழி எதேச்சையாக வெளிப்பட்டதுதானே தவிர, அது எவ்வகையிலும் உள்நோக்கம் கொண்டதில்லை என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். ஆகவே, தனிப்பட்ட முறையில் யார் மனதையும் புண்படுத்துகிற செயலாக அதை அர்த்தம் கொள்ள வேண்டாம் என்று அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்” என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒரு அரசியல் தலைவர் தனது செயலுக்கு விளக்கம் அளித்து, அதில் உள்நோக்கம் இல்லை என்றும், யாருடைய மனதையும் புண்படுத்த வேண்டாம் என்றும் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். அந்த விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்வதா, இல்லையா என்பது அரசியல் கட்சிகளின் உரிமை. ஆனால் அந்த விளக்கத்தையே முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டு, அவர் வேண்டுமென்றே ஒருவரை அவமதிக்கும் நோக்கத்துடன் செயல்பட்டார் என்று முடிவு செய்வது நியாயமான அரசியல் விமர்சனமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

இப்போது திமுகவின் கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்ப்போம். 1989 மார்ச் 25 அன்று மு. கருணாநிதி முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில், பட்ஜெட் தாக்கல் செய்யும் நிகழ்வைச் சுற்றி திமுக–அதிமுக உறுப்பினர்களுக்கு இடையே கடுமையான மோதல் ஏற்பட்டது. பட்ஜெட் ஆவணங்கள் உள்ளிட்டவை வீசப்பட்டதாகவும், உறுப்பினர்களுக்கிடையே தள்ளுமுள்ளு ஏற்பட்டதாகவும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. அன்றைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஜெயலலிதா சட்டமன்றத்திலிருந்து வெளியேறும்போது அவரது சேலை கிழிந்திருந்தது. அந்தச் சம்பவம் தொடர்பாக திமுக அமைச்சர் துரைமுருகன் மீது குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டது; அவர் அதை மறுத்தார். சம்பவத்தின் தன்மை குறித்து பல்வேறு தரப்பினரின் விளக்கங்கள் மாறுபட்டாலும், அந்த நாள் தமிழ்நாடு சட்டமன்ற வரலாற்றில் மிகப்பெரிய சர்ச்சைக்குரிய நிகழ்வாகப் பதிவாகியுள்ளது.

அதேபோல், 2002 ஏப்ரல் 23 அன்று தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் திமுக உறுப்பினர்கள் பரிதி இளம்வழுதி மற்றும் கே. பொன்முடி ஆகியோரின் பேச்சு தொடர்பாக அப்போதைய சபாநாயகர் கே. காளிமுத்து கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். செய்திப் பதிவின்படி, அவர்கள் பயன்படுத்திய மொழி “obscene language” என சபாநாயகரால் குறிப்பிடப்பட்டது. அதன்பின்னர் திமுக உறுப்பினர்கள் சபாநாயகர் இருக்கை அருகே சென்று கோஷமிட்டனர். நிலைமை கட்டுக்குள் வராததால் மார்ஷல்கள் அழைக்கப்பட்டனர். இரு உறுப்பினர்களும் அவையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதோடு, இடைநீக்க நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்பட்டது; பின்னர் அந்தத் தண்டனை குறைக்கப்பட்டது. இது வெறும் எதிர்க்கட்சியின் அரசியல் குற்றச்சாட்டு அல்ல; அன்றைய அவையில் சபாநாயகர் எடுத்த நடவடிக்கை தொடர்பான செய்திப் பதிவு.

2006 ஆகஸ்ட் 31 அன்று கருணாநிதி முதலமைச்சராக இருந்த காலத்தில், திமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர் காந்தி, அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஜெயலலிதாவின் வளர்ப்பு மகன் சுதாகரனின் திருமணம் தொடர்பான விவகாரத்தை சட்டமன்றத்தில் குறிப்பிட்டார். அதிமுக உறுப்பினர்கள் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். விவகாரம் பெரிதான நிலையில், அப்போதைய முதலமைச்சர் கருணாநிதியே அந்தக் கருத்துகள் “unnecessary” மற்றும் “unwarranted” என்று கூறி அவைக்குறிப்பிலிருந்து நீக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். இன்று முரசொலி விஜய்யின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை அரசியல் விவாதத்தில் கொண்டு வருவதை கடுமையாக விமர்சிக்கிறது. அது சரியான கொள்கையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கொள்கை திமுகவுக்கும், அதன் தலைவர்களுக்கும், அவர்களது அரசியல் எதிரிகளுக்கும் ஒரே அளவுகோலில் பொருந்த வேண்டாமா?

2016 ஆகஸ்டிலும் சட்டமன்றத்தில் திமுக உறுப்பினர்கள் தொடர்பான அமளி நடைபெற்றது. அப்போது மு.க.ஸ்டாலின் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்தார். “நமக்கு நாமே” திட்டம் தொடர்பான விவாதத்தில் அதிமுக உறுப்பினர் ஒருவர் தெரிவித்த கருத்தை திமுக உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். சபாநாயகர் கருத்தை அவைக்குறிப்பிலிருந்து நீக்க மறுத்ததைத் தொடர்ந்து திமுக உறுப்பினர்கள் எழுந்து நின்று எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். நிலைமை கட்டுக்குள் வராததால் மார்ஷல்கள் அழைக்கப்பட்டனர். மு.க.ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட 80 திமுக உறுப்பினர்கள் வெளியேற்றப்பட்டு, பின்னர் ஒரு வாரத்திற்கு இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். திமுக இதனை அரசியல் ரீதியாக எதிர்த்தது; அது அவர்களின் உரிமை. ஆனால் இந்த சம்பவம் ஒன்றை மட்டும் தெளிவுபடுத்துகிறது — சட்டமன்ற அமளி, உறுப்பினர்கள் வெளியேற்றம், இடைநீக்கம் ஆகியவை விஜய் அரசியலுக்கு வந்த பிறகு உருவானவை அல்ல.

உதயநிதி ஸ்டாலினைச் சுற்றி 2026 ஆகஸ்டில் ஏற்பட்ட பேச்சு சர்ச்சையையும் இங்கு குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியாது. தஞ்சாவூரில் நடைபெற்ற காவிரி தொடர்பான அரசியல் நிகழ்ச்சியில் அவர் பேசிய ஒரு கருத்து நடிகை திரிஷாவை குறிக்கும் இரட்டை அர்த்தப் பேச்சாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. இந்த விவகாரத்தில் காவல்துறை நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டதாகவும், உதயநிதி கைது செய்யப்பட்டதாகவும் செய்திகள் வெளியானது. அதேவேளை, உதயநிதி அந்தக் குற்றச்சாட்டை மறுத்துள்ளார்; தான் திரிஷாவின் பெயரை குறிப்பிடவில்லை என்றும், தனது பேச்சு காவிரி நீர் தொடர்பானது என்றும் விளக்கம் அளித்துள்ளார். எனவே இதை நீதிமன்றத்தால் நிரூபிக்கப்பட்ட குற்றமாகக் கூறுவது சரியல்ல. ஆனால் அந்தப் பேச்சு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தி காவல்துறை நடவடிக்கைக்கு வழிவகுத்தது என்பதும் பதிவாகியுள்ளது. இந்நிலையில், “வார்த்தைகளுக்கு அரசியல்வாதி பொறுப்பேற்க வேண்டும்” என்ற நெறி விஜய்க்கு மட்டும் எப்படி பொருந்தும்? என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானதே.

திமுக மூத்த தலைவர் கே. பொன்முடியின் பேச்சு தொடர்பான விவகாரமும் இதே விவாதத்தில் குறிப்பிடத்தக்கது. சைவம், வைணவம் மற்றும் பெண்களைப் பற்றிய அவரது பேச்சு சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது. இந்த விவகாரத்தில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் FIR பதிவு செய்ய உத்தரவிட்டதுடன், பின்னர் வழக்கை ரத்து செய்யக் கோரிய மனுவும் நிராகரிக்கப்பட்டது. இங்கும் நீதிமன்றத்தின் இறுதி தீர்ப்பு வரும் முன் ஒருவரை குற்றவாளி என்று கூற முடியாது. ஆனால் இதுவும் ஒரு முக்கியமான அரசியல் கேள்வியை எழுப்புகிறது — “அரசியல்வாதியின் வார்த்தைகளுக்கு அவர் பொறுப்பேற்க வேண்டும்” என்ற நெறி விஜய்க்கு மட்டும் உரியதா?

2026 செப்டம்பர் 7 அன்று சட்டமன்றத்தில் முதலமைச்சர் விஜய் திமுகவின் கடந்தகால ஆட்சிகள் மற்றும் தலைவர்கள் குறித்து கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்ததாகவும், அதற்கு பதிலளிக்க எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலினுக்கு உடனடியாக வாய்ப்பு வழங்கப்படவில்லை என்று திமுக தரப்பு எதிர்ப்பு தெரிவித்ததாகவும் செய்திகள் வெளியாகின. திமுக உறுப்பினர்கள் அவையின் மையப்பகுதிக்கு சென்று கோஷமிட்டு, பின்னர் வெளிநடப்பு செய்தனர். அடுத்த நாளும் அமளி தொடர்ந்த நிலையில் திமுக உறுப்பினர்கள் அவையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதாக செய்தி வெளியானது. இதை திமுக தனது ஜனநாயக எதிர்ப்பாகக் கூறலாம். ஆனால் அதே செயலை வேறு ஒரு கட்சி செய்திருந்தால், அதனை “சட்டமன்ற மாண்புக்கு எதிரான செயல்” என்று திமுக விமர்சிக்காதா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

எனவே, விஜய் தவறு செய்திருந்தால் விமர்சிக்கலாம்; அவரது பேச்சில் தவறு இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம்; சட்டமன்ற விதிகளை மீறியிருந்தால் சபாநாயகர் நடவடிக்கை எடுக்கலாம்; தனிப்பட்ட தாக்குதல் இருந்தால் கண்டிக்கலாம். அதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் அதே அளவுகோல் திமுகவுக்கும் பொருந்த வேண்டும். 1989 சட்டமன்ற மோதலை மறந்துவிட முடியாது. 2002-ல் திமுக உறுப்பினர்கள் மீது “obscene language” பயன்படுத்தியதாக சபாநாயகர் நடவடிக்கை எடுத்த பதிவை மறந்துவிட முடியாது. 2006-ல் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் குடும்ப விவகாரம் அவைக்குள் பேசப்பட்டபோது கருணாநிதியே அதை தேவையற்றது என்று கூறியதை மறந்துவிட முடியாது. 2016-ல் ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட திமுக உறுப்பினர்கள் வெளியேற்றப்பட்டு இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டதையும் மறந்துவிட முடியாது. அதேபோல் 2026-ல் உதயநிதியைச் சுற்றி ஏற்பட்ட சர்ச்சைகளையும், அதற்கான அவரது மறுப்பையும், பொன்முடி பேச்சு தொடர்பான நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளையும், தற்போதைய சட்டமன்ற அமளியையும் வரலாற்றிலிருந்து நீக்கிவிட முடியாது.

முரசொலி தனது தலையங்கத்தில் “நாவினால் சுட்ட வடு மாறாது” என்று கூறுகிறது. மிகச் சரியான கருத்துதான். ஆனால் அந்த வடு திமுகவின் நாவால் ஏற்பட்டிருந்தால் மட்டும் வரலாற்றில் மறைந்து போய்விடுமா? கருணாநிதி பேசிய வார்த்தைகளுக்கும் வரலாறு கணக்கு வைத்திருக்கிறது. ஸ்டாலின் பேசிய வார்த்தைகளுக்கும் வரலாறு கணக்கு வைத்திருக்கிறது. உதயநிதி பேசிய வார்த்தைகளுக்கும் வரலாறு கணக்கு வைத்திருக்கிறது. அதேபோல் விஜய் பேசிய வார்த்தைகளுக்கும் வரலாறு கணக்கு வைத்திருக்கும். இதுதான் ஜனநாயகம்.

அப்படியானால் முரசொலியிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் சில இருக்கின்றன. விஜய்யின் உடல்மொழிக்கு அவர் விளக்கம் அளித்திருக்கும்போது, அந்த விளக்கத்தையும் ஏன் விவாதத்தில் சேர்க்கக் கூடாது? 1989 சட்டமன்ற மோதல் வரலாற்றைத் தாண்டி “சட்டமன்ற மாண்பு” குறித்து மட்டும் பேசுவது நியாயமா? 2002-ல் திமுக உறுப்பினர்கள் மீது “obscene language” குற்றச்சாட்டில் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதை எந்த அளவுகோலில் பார்க்கிறீர்கள்? 2006-ல் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் குடும்ப விவகாரம் அவையில் பேசப்பட்டபோது அதை கருணாநிதியே தேவையற்றது என்று கூறியதை மறந்துவிட்டீர்களா? 2016-ல் ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட திமுக உறுப்பினர்கள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்ட சம்பவம் சட்டமன்ற நாகரிகத்தின் வரலாற்றில் இடம்பெறாததா? உதயநிதியைச் சுற்றி 2026-ல் ஏற்பட்ட சர்ச்சைகளுக்கு திமுக வகுக்கும் அளவுகோல் என்ன? சட்டமன்றத்தில் அமளி செய்வது திமுக செய்தால் ஜனநாயகப் போராட்டம்; வேறு ஒருவர் செய்தால் அவை மாண்புக்கு எதிரான செயலா?

விஜய் அரசியலுக்கு புதியவர் என்பதால் அவருக்கு எந்தச் சலுகையும் தேவையில்லை. அவர் தவறு செய்தால் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும். தவறான வார்த்தை பயன்படுத்தியிருந்தால் அதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும். சட்டமன்ற விதிகளை மீறியிருந்தால் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் தனது உடல்மொழிக்கு “உள்நோக்கம் இல்லை” என்று விளக்கம் அளித்திருக்கும்போது, அந்த விளக்கத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதேபோல் திமுகவும் தனது அரசியல் வரலாற்றை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அரசியல் விமர்சனம் என்பது வரலாற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து நினைவுகூருவது அல்ல. நமக்கு சாதகமான சம்பவங்களை மட்டும் நினைவில் வைத்து, மற்றவர்களின் தவறுகளை மட்டும் பெரிதாக்குவது அரசியல் நேர்மை அல்ல.

சட்டமன்ற மாண்பு — திமுகவின் தனிச்சொத்து அல்ல. நாவடக்கம் — விஜய்க்கு மட்டும் விதிக்கப்பட்ட நெறி அல்ல. அரசியல் நாகரிகம் — ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்கும் ஒரே அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும். விஜய்யை விமர்சியுங்கள்; ஆனால் அதற்கு முன் உங்கள் சொந்த வரலாற்றையும் ஒருமுறை திரும்பிப் பாருங்கள். வரலாற்றை மறைத்து ஒருவர் மீது மட்டும் குற்றச்சாட்டு சுமத்த முடியாது. தமிழ்நாட்டு மக்கள் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் — யார் என்ன பேசினார்கள் என்பதையும், யார் என்ன செய்தார்கள் என்பதையும், இன்று யார் எதை மறைக்க முயல்கிறார்கள் என்பதையும்!