மின்வெட்டை மிஞ்சும் அரிவாள் வெட்டு… ரத்த ஆறு ஓடுகிறதா?

ஸ்டாலின் முதல் எடப்பாடி வரை ஒரே குற்றச்சாட்டு… கடந்த அதிமுக ஆட்சியின் பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டால் தமிழக சட்டம்–ஒழுங்கின் உண்மை நிலை என்ன?

சென்னை – அக்டோபர் 8:

தமிழக அரசியலில் ஆட்சி மாறிய சில மாதங்களிலேயே சட்டம்–ஒழுங்கு மீண்டும் அரசியல் விவாதத்தின் மையப்புள்ளியாக மாறியுள்ளது. தமிழக வெற்றிக் கழக அரசு பொறுப்பேற்ற பிறகு மாநிலத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் தொடர்ந்து வெளியாகும் கொலை, தாக்குதல், பெண்களுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள், போதைப்பொருள் தொடர்பான புகார்கள் உள்ளிட்ட சம்பவங்களை முன்வைத்து எதிர்க்கட்சிகள் தமிழக அரசை கடுமையாக விமர்சித்து வருகின்றன.

திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின், “த.வெ.க. ஆட்சியில் மின்வெட்டை மிஞ்சும் அளவுக்கு அரிவாள் வெட்டு தலைதூக்கியுள்ளது” என்றும், “சட்டம்–ஒழுங்கு சீரழிந்து இரத்தச் சகதியில் சிக்கியுள்ளது” என்றும் குற்றம்சாட்டியுள்ளார். கடந்த 24 மணி நேரத்தில் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெற்றதாக அவர் சுட்டிக்காட்டிய சம்பவங்களையே தனது குற்றச்சாட்டுக்கு ஆதாரமாக முன்வைத்துள்ளார்.

அதற்கடுத்ததாக அதிமுக பொதுச்செயலாளர் எடப்பாடி பழனிசாமியும் தமிழக சட்டம்–ஒழுங்கு குறித்து கடுமையான விமர்சனத்தை முன்வைத்துள்ளார். “மழை, வெள்ளம் ஓடுகிறதோ, இல்லையோ, இரத்த ஆறு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது” என்றும், “குற்றவாளிகள் ராஜநடை போடுகிறார்கள்” என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். கடந்த ஐந்து மாதங்களாக சட்டம்–ஒழுங்கு நிலை சீர்குலைந்துள்ளதாகவும் அவர் குற்றம்சாட்டியுள்ளார்.

இரண்டு முக்கிய எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் வெவ்வேறு அரசியல் பின்னணியில் இருந்து ஒரே பிரச்சினையை முன்வைக்கிறார்கள்.

ஆனால் இங்கேதான் அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:

தமிழகத்தில் உண்மையிலேயே சட்டம்–ஒழுங்கு சீர்குலைந்துவிட்டதா?

அல்லது அரசியல் கட்சிகளின் கடுமையான விமர்சனங்களுக்கும், அதிகாரப்பூர்வ குற்றப் புள்ளிவிவரங்களுக்கும் இடையே வேறுபாடு உள்ளதா?

அதைத் தெரிந்துகொள்ள, இன்றைய சம்பவங்களையும் கடந்த ஆட்சியின் பதிவுகளையும் ஒரே தராசில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டியது அவசியம்.

ஸ்டாலின் சுட்டிக்காட்டிய சம்பவங்கள் என்ன?

மு.க.ஸ்டாலின் தனது அறிக்கையில் சென்னை மயிலாப்பூரில் 19 வயது இளைஞர் சத்தியசீலன் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும், திருத்தணியில் தனது 17 வயது மகளுக்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படும் பாலியல் தொல்லை குறித்து காவல்நிலையத்தில் புகார் அளித்த தந்தை அவரது வீட்டின் முன்பே கொலை செய்யப்பட்டதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சேலத்தில் தனியாக இருந்த ஜனாபாய் என்ற மூதாட்டி பகலிலேயே கொலை செய்யப்பட்டு நகைகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டதாகவும், திண்டுக்கல் மாவட்டம் சாணார்பட்டியில் காவல்நிலையத்தில் ஜாமீன் கையெழுத்திட்டுத் திரும்பிய வீரபத்திரன் என்பவர் மனைவியின் கண்முன்னே வெட்டிக் கொல்லப்பட்டதாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

மதுரை மாவட்டம் சமயநல்லூர் அருகே இளைஞர் ஒருவர் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும், சோழவந்தானில் டாஸ்மாக் கடை அருகே சியாம் சுந்தர்ராஜன் என்பவர் வெட்டிக் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும், எண்ணூர் ரயில் நிலையத்தில் மாணவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்த முயற்சி நடந்ததாகவும் ஸ்டாலின் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

இந்த சம்பவங்கள் தொடர்பான முழுமையான உண்மை, குற்றத்தின் பின்னணி, குற்றவாளிகளின் நோக்கம், காவல்துறை நடவடிக்கை ஆகியவை விசாரணை மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ பதிவுகளின் அடிப்படையில்தான் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறுக்க முடியாது.

காவல்நிலையத்தில் புகார் அளித்ததாகக் கூறப்படும் ஒருவரே பின்னர் கொலை செய்யப்பட்டிருந்தால், அந்த புகார் மீது என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானது.

அதேபோல் பொதுமக்கள் அதிகம் கூடும் ரயில் நிலையம் போன்ற இடங்களில் ஆயுதத் தாக்குதல் முயற்சி நடைபெற்றதாக உறுதி செய்யப்பட்டால், காவல்துறை கண்காணிப்பு குறித்த கேள்விகளுக்கும் பதில் தேவைப்படும்.

எடப்பாடி பழனிசாமி முன்வைத்த பட்டியல்

ஸ்டாலினைத் தொடர்ந்து எடப்பாடி பழனிசாமியும் இதே சட்டம்–ஒழுங்கு விவகாரத்தை முன்வைத்துள்ளார்.

வேளச்சேரியில் வடமாநிலத் தொழிலாளர் கொலை, ஓமலூரில் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் இளைஞர் வெட்டிக் கொலை, சேலம் கிச்சிப்பாளையத்தில் தனியாக வசித்த மூதாட்டி நகைக்காக கொலை செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சம்பவம், திருத்தணியில் திருட்டு பைக் விற்ற பணத்தைப் பிரிப்பதில் ஏற்பட்ட தகராறில் கொலை, திண்டுக்கல்லில் சிறையில் இருந்து ஜாமீனில் வந்தவர் வெட்டிக் கொலை, திருநெல்வேலியில் நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தவர் பட்டப்பகலில் கொலை, எண்ணூர் ரயில் நிலையத்தில் மாணவர்கள் மீது தாக்குதல் முயற்சி, சென்னை பகுதியில் மகளுக்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படும் பாலியல் தொல்லை குறித்து புகார் அளித்த தந்தை கொலை, சமயநல்லூர் மற்றும் சோழவந்தான் பகுதிகளில் கொலைகள் ஆகியவற்றை அவர் பட்டியலிட்டுள்ளார்.

இதனுடன் பெண்கள் பாதுகாப்பு, பாலியல் குற்றங்கள், போதைப்பொருள் விற்பனை உள்ளிட்ட பிரச்சினைகளையும் அவர் முன்வைத்துள்ளார்.

அவரது அரசியல் விமர்சனத்தின் சாரம் ஒன்றுதான்:

“மக்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்களா?”

இந்தக் கேள்வியை அரசியல் விமர்சனம் என்று மட்டும் ஒதுக்கிவிட முடியாது.

ஆனால்… கடந்த அதிமுக ஆட்சியின் சட்டம்–ஒழுங்கு பதிவு என்ன?

இங்குதான் வரலாற்றையும் தரவுகளையும் திறந்து பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

NCRB தரவுகளின் அடிப்படையில், தமிழ்நாட்டில் பதிவான கொலை வழக்குகள்:

2017 – 1,560
2018 – 1,569
2019 – 1,745
2020 – 1,661
2021 – 1,686

2017 முதல் 2020 வரையிலான எண்ணிக்கைகள் மத்திய அரசின் NCRB தரவுகளிலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன. 2019-ல் 1,745 கொலை வழக்குகள் பதிவாகியிருந்தன; 2020-ல் 1,661 ஆக இருந்தது. 2021-ல் 1,686 ஆக இருந்தது.

அதாவது 2017–2020 காலகட்டத்தில் மட்டும் 6,535 கொலை வழக்குகள் பதிவாகியிருந்தன என்ற கணக்கு வருகிறது.

ஆண்டுக்கு சராசரியாக இது சுமார் 1,634 வழக்குகள்.

ஒரு நாளுக்கான சராசரி கணக்கில் சுமார் 4.5 வழக்குகள்.

இதில் குறிப்பாக 2019-ம் ஆண்டின் 1,745 என்ற எண்ணிக்கை கவனிக்கத்தக்கது.

எனவே இன்று அதிமுக தரப்பில் இருந்து சட்டம்–ஒழுங்கு குறித்து கடுமையான கேள்விகள் எழுப்பப்படும்போது, மக்கள் இயல்பாகவே கேட்கக்கூடிய எதிர்க்கேள்வி:

“உங்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் நிலைமை எப்படி இருந்தது?”

என்பதுதான்.

ஆனால் இதைச் சொல்வதற்காக இன்றைய குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்துவிட முடியாது.

அதுதான் இந்த விவாதத்தின் மிக முக்கியமான புள்ளி.

“கடந்த ஆட்சியிலும் கொலை நடந்தது” — இன்றைய குற்றத்திற்கு பதிலா?

இல்லை.

இன்று நடந்த ஒரு கொலைக்கு, 2019-ல் நடந்த ஒரு கொலை பதிலாகாது.

அதேபோல், இன்று நடைபெற்ற ஒரு குற்றச்சம்பவத்தை வைத்து கடந்த நான்கு ஆண்டுகளின் சட்டம்–ஒழுங்கு வரலாற்றையே அழித்துவிடவும் முடியாது.

“நேற்று தவறு நடந்தது” என்பது “இன்று நடக்கும் தவறுக்கு அனுமதி” அல்ல.

அதேபோல்,

“இன்று ஒரு குற்றம் நடந்தது” என்பது “முழு ஆட்சியும் தோல்வியடைந்துவிட்டது” என்பதற்கான தானியங்கி நிரூபணமும் அல்ல.

இதுதான் தரவுசார்ந்த அரசியல் விவாதத்தின் அடிப்படை.

“Grave Crimes” — கடந்த ஆட்சியிலும் சவால் இருந்தது

சட்டம்–ஒழுங்கை கொலை எண்ணிக்கையால் மட்டும் அளவிட முடியாது.

கொள்ளை, வழிப்பறி, ஆயுதத் தாக்குதல் உள்ளிட்ட தீவிர குற்றங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உங்கள் மூலத் தரவுத் தொகுப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, 2018-ல் “Grave Crimes” 4,500-க்கும் அதிகமாகவும், 2019-ல் 4,865 ஆகவும், 2020-ல் 4,300 ஆகவும் பதிவாகியிருந்தன.

இதன் மூலம் கடந்த அதிமுக ஆட்சிக்காலத்தில் சட்டம்–ஒழுங்கு பிரச்சினைகள் எதுவும் இல்லை என்று கூற முடியாது.

அதே நேரத்தில் இந்த வகைப்பாட்டின் வரையறை மற்றும் ஒவ்வொரு ஆண்டிற்கான அதிகாரப்பூர்வ அட்டவணையை ஒரே தரவுத்தொகுப்பில் வைத்து ஒப்பிடாமல், இந்த எண்ணிக்கைகளை இன்றைய காலத்துடன் நேரடியாக ஒப்பிடுவதும் எச்சரிக்கையுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

பெண்கள் பாதுகாப்பு — ஆட்சிகள் மாறினாலும் கேள்வி தொடர்கிறது

பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களும் சட்டம்–ஒழுங்கு விவாதத்தின் முக்கியமான அளவுகோல்.

உங்கள் மூலத் தரவின் அடிப்படையில், 2018-ல் பெண்களுக்கு எதிரான பதிவு செய்யப்பட்ட குற்றங்கள் 5,822; 2019-ல் 5,934; 2020-ல் 6,630 என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அதாவது பெண்கள் பாதுகாப்பு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசுக்கு எதிராக மட்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய அரசியல் ஆயுதம் அல்ல.

ஆட்சிகள் மாறினாலும் பெண்களின் பாதுகாப்பு மீதான அரசின் பொறுப்பு மாறுவதில்லை.

இன்றைய அரசு பெண்களை பாதுகாக்க வேண்டும்.

நேற்றைய அரசும் பாதுகாக்க வேண்டியதே.

நாளைய அரசும் பாதுகாக்க வேண்டியதே.

கொடநாடு முதல் சாத்தான்குளம் வரை — மறக்க முடியாத பதிவுகள்

ஒரு ஆட்சியின் சட்டம்–ஒழுங்கை மதிப்பிடுவது வெறும் எண்ணிக்கைகளால் மட்டும் முடியாது.

அந்த ஆட்சிக்காலத்தில் நடைபெற்ற முக்கிய சம்பவங்களும் அரசின் நிர்வாக வரலாற்றில் இடம்பெறும்.

2017-ல் கொடநாடு எஸ்டேட்டில் கொள்ளை மற்றும் பாதுகாப்புப் பணியாளர் கொலை நடைபெற்றது.

2018-ல் தூத்துக்குடியில் ஸ்டெர்லைட் எதிர்ப்பு போராட்டத்தின் போது காவல்துறை துப்பாக்கிச்சூட்டில் 13 பேர் உயிரிழந்தனர்.

2019-ல் பொள்ளாச்சி பாலியல் வன்கொடுமை வழக்கு தமிழகத்தையே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது.

2020-ல் சாத்தான்குளத்தில் ஜெயராஜ் மற்றும் பென்னிக்ஸ் காவல் மரணம் தேசிய அளவில் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.

இந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் ஒரே வகையைச் சேர்ந்தவை அல்ல.

கொடநாடு ஒரு கொள்ளை–கொலை வழக்கு.

தூத்துக்குடி ஒரு போராட்டத்தின் போது நடந்த காவல்துறை துப்பாக்கிச்சூடு.

பொள்ளாச்சி பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் குற்ற வழக்கு.

சாத்தான்குளம் காவல் மரணம்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு கேள்வியை எழுப்பின:

அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள சட்டம்–ஒழுங்கு அமைப்புகள் மக்களின் உயிர் மற்றும் உரிமைகளை போதுமான அளவு பாதுகாக்கின்றனவா?

அந்தக் கேள்வி அப்போது எழுந்தது.

இன்றும் எழுகிறது.

“200 கொலைகள்… 285 கொலைகள்…” — அரசியல் எண்ணிக்கைகளை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும்?

தற்போதைய த.வெ.க. ஆட்சியை விமர்சிக்கும் அரசியல் தரப்பில், குறிப்பிட்ட காலத்தில் 200 கொலைகள், 285 கொலைகள் போன்ற எண்ணிக்கைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் ஒரு எண்ணிக்கை மட்டும் உண்மையின் முழுப் படத்தைத் தராது.

“200 கொலைகள்” என்றால் எந்த காலகட்டம்?

FIR அடிப்படையா?

கொலை நடந்த தேதியா?

வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்ட தேதியா?

ஒரே குற்றத்துக்கான பல வழக்குகள் உள்ளனவா?

எத்தனை குற்றவாளிகள் கைது செய்யப்பட்டனர்?

எத்தனை வழக்குகளில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டது?

எத்தனை வழக்குகள் குடும்பத் தகராறு?

எத்தனை வழக்குகள் முன்விரோதம்?

எத்தனை வழக்குகள் ரவுடியிசம்?

எத்தனை வழக்குகளில் ஏற்கெனவே குற்றப் பின்னணி கொண்டவர்கள் சம்பந்தப்பட்டுள்ளனர்?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் இல்லாமல் “200” அல்லது “285” என்ற எண்ணிக்கையை மட்டும் வைத்து ஒரு அரசின் சட்டம்–ஒழுங்கு செயல்பாட்டை தீர்மானிப்பது முழுமையான மதிப்பீடு அல்ல.

இதனால்தான் தற்போதைய அரசு மாவட்ட வாரியாகவும், குற்ற வகை வாரியாகவும் தரவுகளை வெளியிட வேண்டியது அவசியம்.

திமுகவுக்கும் ஒரு கேள்வி உண்டு

இன்று திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக அரசை கேள்வி கேட்பது ஜனநாயகத்தின் இயல்பான செயல்பாடு.

அரசு குற்றச்சாட்டுகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் அதே கேள்வி ஒரு காலத்தில் திமுக ஆட்சிக்கும் எழுந்தது.

2021-ல் திமுக அரசு பொறுப்பேற்ற பின்னரும் தென் மாவட்டங்களில் கொலைச் சம்பவங்கள் தொடர்ந்த நிலையில், காவல்துறை “Operation Disarm” போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. அந்த நடவடிக்கையில் இரண்டு நாட்களில் 2,512 ரவுடிகள் கைது செய்யப்பட்டதாகவும், 934 கத்தி–அரிவாள்கள் மற்றும் துப்பாக்கிகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகவும் அப்போதைய காவல்துறை தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது:

ஒரு அரசின் சட்டம்–ஒழுங்கு நிலையை மதிப்பிடும்போது குற்றங்கள் நடந்ததா என்பது மட்டுமல்ல; அதற்கு அரசு என்ன பதில் நடவடிக்கை எடுத்தது என்பதும் கணக்கில் வர வேண்டும்.

அதே அளவுகோல் இன்றைய த.வெ.க. அரசுக்கும் பொருந்த வேண்டும்.

த.வெ.க. அரசுக்கும் ஒரு நேரடியான கேள்வி

புதிய அரசு என்பதால் சட்டம்–ஒழுங்கு குறித்த எதிர்பார்ப்பு குறையாது.

மாறாக அதிகரிக்கும்.

குற்றம் நடந்துவிட்டது என்ற செய்தி மட்டும் மக்களுக்கு போதாது.

அதற்குப் பின்னர்:

குற்றவாளி கைது செய்யப்பட்டாரா?

விசாரணை எவ்வளவு வேகமாக நடக்கிறது?

குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டதா?

பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்துக்கு பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டதா?

மீண்டும் அதே பகுதியில் குற்றம் நடைபெறாமல் தடுப்பு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதா?

என்பதுதான் முக்கியம்.

இதில் அரசு வெளிப்படையாகப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

காவல்துறை — அரசியலின் கருவியா? மக்களின் பாதுகாப்புக் கருவியா?

சட்டம்–ஒழுங்கு என்பது இறுதியில் காவல்துறையின் செயல்திறனோடு இணைந்திருக்கிறது.

காவல்துறைக்கு அரசியல் தலையீடு இல்லாமல் செயல்படுவதற்கான சூழல் வேண்டும்.

குற்றப் பின்னணி கொண்டவர்களை முன்கூட்டியே கண்காணிக்க வேண்டும்.

புகார் அளிக்கும் பொதுமக்களுக்கு பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டும்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் தொடர்பான புகார்களை மிகுந்த தீவிரத்துடன் கையாள வேண்டும்.

போதைப்பொருள் விற்பனை வலையமைப்புகளை உடைக்க வேண்டும்.

குற்றம் நடந்த பிறகு கைது செய்வது மட்டும் போதாது.

குற்றம் நடப்பதற்கு முன்பே தடுப்பதே சிறந்த காவல் நிர்வாகம்.

அரசியல் வார்த்தைகளா? தரவுகளா?

“மின்வெட்டை மிஞ்சும் அரிவாள் வெட்டு” என்பது ஸ்டாலினின் அரசியல் விமர்சனம்.

“ரத்த ஆறு ஓடுகிறது” என்பது எடப்பாடி பழனிசாமியின் அரசியல் விமர்சனம்.

இரண்டும் கடுமையான அரசியல் மொழிகள்.

ஆனால் ஒரு மாநிலத்தின் சட்டம்–ஒழுங்கு நிலையை நிர்ணயிப்பது அரசியல் சொற்றொடர்கள் அல்ல.

FIR-கள்.
குற்றப் புள்ளிவிவரங்கள்.
கைது விவரங்கள்.
குற்றப்பத்திரிகைகள்.
தண்டனை விகிதம்.
தடுப்பு நடவடிக்கைகள்.

இவையே.

இன்றைய குற்றத்தை கடந்த காலம் நியாயப்படுத்த முடியாது

தற்போதைய அரசுக்கு எதிராக குற்றச்சாட்டு எழும்போது, “அதிமுக ஆட்சியிலும் கொலை நடந்தது” என்று கூறுவது பதிலாகாது.

அதேபோல் அதிமுக ஆட்சியின் குற்றப் பதிவுகளைச் சுட்டிக்காட்டி தற்போதைய சம்பவங்களை புறக்கணிப்பதும் சரியல்ல.

இன்று நடந்த கொலைக்கு நேற்று நடந்த கொலை பதிலாகாது.

இந்த ஒரு வரி அரசியல் கட்சிகள் அனைத்துக்கும் பொருந்த வேண்டும்.

ஆட்சியில் இருப்பவர்களுக்கும்.

எதிர்க்கட்சியில் இருப்பவர்களுக்கும்.

ஒரே அளவுகோல் வேண்டும்

அதிமுக ஆட்சியில் நடந்த குற்றங்களை திமுக சுட்டிக்காட்டியது.

திமுக ஆட்சியில் நடந்த குற்றங்களை அதிமுக சுட்டிக்காட்டியது.

இப்போது திமுகவும் அதிமுகவும் த.வெ.க. அரசை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

நாளை வேறு ஒரு கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால், இதே அரசியல் மீண்டும் நடக்கும்.

ஆனால் மக்கள் மட்டும் மாறக்கூடாது.

அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு ஒன்றுதான்:

எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும் பாதுகாப்பு வேண்டும்.

எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும் காவல்துறை விரைவாக செயல்பட வேண்டும்.

எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும் குற்றவாளிகள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும் பெண்கள் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும்.

த.வெ.க. அரசின் முன் இருக்கும் மிகப்பெரிய வாய்ப்பு

இன்றைய விமர்சனங்களை அரசியல் தாக்குதலாக மட்டும் பார்க்காமல், தன்னை நிரூபிக்கும் வாய்ப்பாக த.வெ.க. அரசு பயன்படுத்தலாம்.

மாவட்ட வாரியான சட்டம்–ஒழுங்கு அறிக்கை வெளியிடலாம்.

மாதாந்திர குற்றப் புள்ளிவிவரங்களை வெளியிடலாம்.

கொலை வழக்குகளில் கைது மற்றும் குற்றப்பத்திரிகை நிலையை வெளியிடலாம்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களின் நிலையை வெளிப்படையாக அறிவிக்கலாம்.

ரவுடிகள் மீது எடுக்கப்பட்ட தடுப்பு நடவடிக்கைகளை வெளியிடலாம்.

போதைப்பொருள் வழக்குகளில் கைது, பறிமுதல் மற்றும் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை வெளியிடலாம்.

இவ்வாறு தரவுகளுடன் பதிலளித்தால், அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் நிர்வாக உண்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மக்கள் தாங்களே புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தலையங்கத்தின் இறுதி தீர்ப்பு

தமிழகத்தில் சட்டம்–ஒழுங்கு பிரச்சினை இன்று மட்டும் தோன்றியதல்ல.

கடந்த அதிமுக ஆட்சியிலும் கொலைகள் நடந்தன.

தீவிர குற்றங்கள் நடந்தன.

பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் நடந்தன.

கொடநாடு, தூத்துக்குடி, பொள்ளாச்சி, சாத்தான்குளம் போன்ற சம்பவங்கள் அந்த ஆட்சியின் நிர்வாக வரலாற்றில் அழிக்க முடியாத தடங்களை ஏற்படுத்தின.

திமுக ஆட்சியிலும் சட்டம்–ஒழுங்கு சவால்கள் இருந்தன. ரவுடிகளுக்கு எதிராக “Operation Disarm” போன்ற நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதே அதற்கு ஒரு உதாரணம்.

இப்போது த.வெ.க. அரசின் காலத்திலும் கொலை, வன்முறை, பெண்கள் பாதுகாப்பு, போதைப்பொருள் போன்ற பிரச்சினைகள் குறித்து எதிர்க்கட்சிகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன.

அந்தக் கேள்விகளுக்கு அரசு பதிலளிக்க வேண்டும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில், சில நாட்களில் நடந்த சம்பவங்களை மட்டும் வைத்து “முழு மாநிலமும் சட்டம்–ஒழுங்கு இல்லாத நிலைக்கு சென்றுவிட்டது” என்று இறுதி தீர்ப்பும் வழங்க முடியாது.

அதற்கான முழுமையான தரவு தேவை.

ஆகவே கேள்வி இதுவல்ல:

“அதிமுக ஆட்சியில் அதிகமா? திமுக ஆட்சியில் அதிகமா? த.வெ.க. ஆட்சியில் அதிகமா?”

உண்மையான கேள்வி:

“எந்த ஆட்சியில் குற்றத்தைத் தடுக்க அரசு முன்கூட்டியே செயல்பட்டது?”

மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது:

எத்தனை கொலைகள் நடந்தன? என்பதைக் காட்டிலும்,

எத்தனை கொலைகள் தடுக்கப்பட்டன?

என்பதே.

எத்தனை பேர் கைது செய்யப்பட்டனர்? என்பதைக் காட்டிலும்,

எத்தனை வழக்குகளில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைத்தது?

என்பதே.

எத்தனை பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் அறிவிக்கப்பட்டன? என்பதைக் காட்டிலும்,

அவை தரையில் எவ்வளவு பயன் அளித்தன?

என்பதே.

“மின்வெட்டை மிஞ்சும் அரிவாள் வெட்டு” என்ற ஸ்டாலினின் விமர்சனத்துக்கும், “ரத்த ஆறு ஓடுகிறது” என்ற எடப்பாடி பழனிசாமியின் குற்றச்சாட்டுக்கும் இடையே அரசியல் சூடு அதிகமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த அரசியல் சூட்டைத் தாண்டி மக்கள் தேடுவது ஒரே ஒரு பதில்தான்:

“நாங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம்” என்ற நம்பிக்கை.

அந்த நம்பிக்கையை வார்த்தைகளால் உருவாக்க முடியாது.

காவல்துறையின் செயல்பாட்டால் மட்டுமே உருவாக்க முடியும்.

அதற்கான ஒரே அளவுகோல்:

தரவு. செயல்பாடு. வெளிப்படைத்தன்மை. பொறுப்புணர்வு.

குற்றம் நடந்த பிறகு நடவடிக்கை எடுக்கும் அரசு நல்ல அரசு அல்ல.
குற்றம் நடப்பதற்கு முன்பே அதைத் தடுத்து நிறுத்தும் அரசே நல்லாட்சி.

யார் அதிகம் குற்றங்களை எண்ணிக்கையில் காட்டுகிறார்கள் என்பது வரலாற்றின் விவாதமாக இருக்கலாம்.
யார் குற்றங்களைத் தடுக்கிறார்கள் என்பதே மக்களின் தீர்ப்பு.

– ஆசிரியர், தமிழக வெற்றிக்குரல்.காம்